Skip to content

Wie hoort erbij

Even lijkt het erop dat in de evangelielezing van komende zondag (Marcus 9 vanaf :38) Johannes wil opkomen voor het exclusieve recht van de kerk. “Meester, wij hebben iemand gezien die in uw naam demonen uitdreef en we hebben geprobeerd hem dat te beletten, omdat hij zich niet bij ons wilde aansluiten”.
Wanneer iemand ‘van buiten’ wel voor elkaar kan krijgen wat de kerk niet lukt, dan roept dat blijkbaar de nodige vragen op. Maar blijkbaar heeft de kerk niet het monopolie op het doen van goede werken. Terwijl ik mij niet aan de indruk kan onttrekken dat sommigen die pretentie nog steeds wel hebben, met Johannes voorop dus.

Ik hoop van harte dat wij opnieuw onder de indruk zullen komen zondagmorgen 30 september in de Sionskerk.
Kijk hier alvast voor een inkijkje in de liturgie.

Startzondag 23 september - 'In gesprek met'

Op 23 september beginnen we weer met het kerkelijk seizoen.
Het jaarthema het komend seizoen is “een goed gesprek”.
Op de startzondag gaan we ‘in gesprek met…’.
Ja, met wie eigenlijk?

Dat gaan we in ieder geval op 23 september feestelijk oefenen.
Voor de kerkdienst, tijdens de kerkdienst en na de kerkdienst.
Creatief, ludiek, diepzinnig en gezellig.
Een van de hoogtepunten van deze zondag wordt weer de maaltijd.
Bij uitstek een gelegenheid voor een goed gesprek.
Iedereen die van plan is te blijven, neemt mee naar vermogen en tijdens de maaltijd mogen we weer genieten van de overvloed.

Huishoudelijke mededelingen

- Vanaf 9.15 uur inloop op het plein met koffie en thee
- Om 10.00 uur begint de dienst, waarin pastor Bouke van Brug voorgaat, brassband Advendo de samenzang begeleidt en vocalgroup Sayonara voor ons zingt.
Klik hier voor de liturgie!


- Na de dienst is er weer koffie en thee met wat lekkers.
- Vanaf 11.45 uur beginnen er allerlei activiteiten rond het thema “in gesprek met”.

Waaronder, voor de kinderen én anderen die zich nog jong voelen “De Kliederkerk”.

- Om 13.00 uur gaan we dan samen eten.

Tot ziens op 23 september.

Alles is mogelijk

‘Alles is mogelijk voor wie gelooft’, zegt Jezus in de 2e lezing van vandaag.
Hoe komt het toch dat de ene mens daar van harte ‘amen’ op zegt. Terwijl het voor ander een reden is om af te haken?

Het sleutelwoord in dit verhaal is inderdaad ‘geloof’.
De wanhopige vader vormt a.h.w. de schakel voor een goed verstaan van het verhaal.
‘Alles is mogelijk’, zegt Jezus, ‘als jij er zelf maar in gelooft’.
‘Ja Heer, als U het zegt’, antwoordt hij dan, ‘maar kom mijn ongeloof te hulp’.
Woorden, die door de eeuwen heen, van onschatbare waarde zijn gebleken en een enorme troost voor ontelbaren. Niet wij, met ons eigen vermeende geloof, maar degene, bij wie echt alles mogelijk is, is God! Jezus is daar een sprekend voorbeeld van. Het is uiteindelijk dan ook Zijn geloof dat de zieke jongen, dat ons weer beter maakt.

Welkom, zondagmorgen in de Sionskerk, wanneer het daarover gaat.
Kijk hier voor alvast een inkijkje in de liturgie.

Zien of inzien

‘Hoe kan iemand een wijs mens worden?’ vroeg eens een leerling aan zijn Joodse leermeester. Waarop deze antwoordde: ‘Wijsheid is slechts het vermogen om te herkénnen, om het ónzichtbare te kunnen zien’.
‘Maar wat moet ik dan herkennen’ vroeg de leerling weer. Waarop de rabbi zei:
‘Wijsheid is het vermogen om de vlinder in de rups te zien, de vogel in het ei en om de heilige in de zondaar te ontdekken’.

Over zien en inzien, daarover gaat het zondagmorgen 2 september in de Sionskerk.
Voor alvast een inkijkje in deze dienst, kijk onder kerkdiensten voor de liturgie.

Zing een nieuw lied

‘Zing een nieuw lied voor God de Heer, want Hij bracht wonderen tot stand’. Aldus Psalm 98, in de berijmde versie van het aloude liedboek van Israël.
Een terugkerend, vast onderdeel van de zondagse viering is daarom het samen zingen. Want zingen verbindt. Wat je vaak niet of nauwelijks met eigen woorden uit kunt drukken, komt samen in de taal van een geestelijk lied. En bovendien, muziek is voor de ziel wat wind is voor de zeilen. Het neemt je mee, het tilt je op en het verbindt je met een hogere werkelijkheid. Met God? Dat mag je hopen ja. Dat is de kracht van de zondagse eredienst.

Je zou toch zeggen, met 1016 liederen in het nieuwe liedboek (Zingen en bidden in huis en kerk) en met tal van andere liedbundels, waar wij af en toe gebruik van maken, keus genoeg.
Toch worden veel liederen niet vaak of helemaal niet gezongen. Om de simpele reden dat ze, zonder de hulp van een cantorij, moeilijk aan te leren zijn binnen één enkele kerkdienst.

Om hierin toch een stap te maken hebben we binnen de werkgroep eredienst besloten om op de eerste zondag van de maand een bepaald (nieuw) lied centraal te stellen. Met behulp van een youtube filmpje op de beamer, vooraf aan de dienst, leren we het aan en zingen het zelf daarna. Om het vervolgens in de diensten later die maand een aantal keren terug te laten komen. Voor de maand september is dat Lied 286, met als veelzeggend refrein:

Want het licht is sterker dan het donker
en het daglicht overwint de nacht.
Zoek je weg niet langer in het duister,
keer je om en zie Gods nieuwe dag.

Goede vieringen toegewenst.

Begrijpen jullie het dan nog niet? (Marcus 8, 17)

Opmerkelijk misschien dat Jezus’ leerlingen Hem blijkbaar nog steeds niet goed begrepen. Maar zeg eens eerlijk, begrijpen wij Hem wel?
Wij doen a.s. zondag opnieuw een poging, zoals wij dat gewend zijn in de kerk.
Wij proberen ons te herkennen in de grote mensenmassa, de 1000en die op Jezus afkwamen, met al hun vragen en met al hun twijfels. Misschien zaten daar ook wel meelopers bij, avonturiers, sensatiezoekers, die een dagje Jezus wilden doen. Mensen die Hem wel eens een kunstje wilden zien doen, de zg. relishoppers, wij kennen ze wel. Constant op zoek naar een kerk, een gemeente die voor de meeste opwinding zorgt, gelovigen die uit zijn op de kick van het moment. Hoe dan ook, ze kunnen er kennelijk niet los van komen.
Nee, ze konden er niet los van komen, van het gevoel dat Jezus hen wat te bieden had, die mensenmassa in Marcus 8, maar wat?

Voor wie alvast een inkijkje wil in deze dienst, zondagmorgen 26 augustus a.s. om 9.30 uur in de Sionskerk, kijk dan hier.
En wie de dienst online wil volgen op zijn laptop of PC, klik dan op deze link

Het onmogelijke voor mogelijk houden

U kent misschien die aardige anekdote wel over die Deense filosoof, die naar het spel van een 5 jarig jongetje zat te kijken. Die was bezig platte steentjes over het wateroppervlak te laten scheren. U hebt dat zelf misschien ook wel gedaan of misschien doe je het nog wel met je kinderen of met je kleinkinderen. Het gaat er daarbij om om zoveel mogelijk kringen op het water te maken.
Hij vroeg het jongetje of hij het ook eens mocht proberen.
En, inderdaad… hij kon het natuurlijk veel beter. Maar in plaats van hem daarvoor te prijzen antwoordde het jongetje: ‘Ja, dat kan ik ook: ronde kringetjes maken. Maar ík probeer of ik ook vierkante maken kan’.
Toen de man dit voorval later vertelde aan zijn vriend, de beroemde natuurkundige Albert Einstein, moest die er hartelijk om lachen en zei: ‘Het belangrijkse is niet dat het niet lukte wat hij eindeloos probeerde, maar dat hij op het idee gekomen was dat het kon.’

Het schijnbaar onmogelijke voor mogelijk houden.
Misschien is dát het wel wat wij iedere keer weer moeten leren ván de kinderen.

Daar gaat het over zondagmorgen 29 juli in de Sionskerk.
Let op, in verband met de verbouwing is de ingang tijdelijk aan de zijkant van de kerk.

Op onderstaande link krijg je alvast een inkijkje in deze dienst.
Sionskerk 29 juli


Gebrek aan kennis

‘Mijn volk gaat te gronde door het gebrek aan kennis’. (Hosea 4:6)
Dat is Bijbelse taal, geloofstaal van Israël volgens de vorige Bijbelvertaling (NBG 1953).
Taal die zich niet altijd even gemakkelijk laat uitleggen. Kennen en kennen is namelijk twee. Onze zogenaamde kennis is heel wat anders dan wat de Bijbel schrijver ermee bedoelt. In de nieuwe Bijbelvertaling (NBV 2014) staat dan ook: ‘Mijn volk komt om doordat het met Mij niet vertrouwd is’. Dat is meer in de lijn van wat er staat, van wat ermee bedoeld wordt.

De profeet Hosea leefde en werkte ten tijde van koning Jerobeam II van Israël (783-743 voor Chr.). Een vrij lange regeerperiode, waarin het land tot grote bloei kon komen. Hij herstelde de landsgrenzen, zoals die in de tijd van David waren geweest (nog altijd een oud verlangen bij sommigen in Israël). Hij zorgde voor een ongekende welvaart in het land, met alle gevolgen van dien voor het eigen godsdienstige leven. Door de toenemende handel en daarmee gepaard gaande invloeden van andere culturen, werd de eigen Joodse godsdienst van binnenuit bedreigd. Baäl, de god van de héb, de god van het kapitaal zeg maar, van het materialisme, de god van het persoonlijk genot werd naast de God van het verbond met Israël, als een gelijkwaardige god aanbeden. Dat raakt Hosea diep, hij lijdt eronder, zoals je dat van een oprechte profeet verwachten mag.
Een volk komt om wanneer het met de omgang met God niet (meer) vertrouwd is, is zijn conclusie, dat is zijn oordeel over zijn eigen volk. En dat doet hem pijn. De grootste bedreiging voor zijn volk, komt volgens Hosea dan ook niet van buiten maar van binnenuit.

Vallen zijn woorden nog wel uit te leggen, zijn ze ook van toepassing op onze maatschappij?
Het is Bijbelse taal, ik weet het, taal van een oud volk, geloofstaal uit een ver verleden, jawel.
Je moet er daarom altijd voorzichtig mee zijn om al te vlot een actuele toepassing te maken. Bijbelwoorden laten zich niet altijd zo eenvoudig uitleggen, al beweren sommingen van wel.
En wat Hosea 4 betreft: kennen en kennen is inderdaad twee!

Ons kennen heeft veelal betrekking op informatie, heeft te maken met ons redelijke verstand, met dingen doorzien en begrijpen. Door studie voor mijn part, achter de waarheid zien te komen. Het Bijbelse kennen is echter veel meer dan dat. Het veronderstelt een ontmoeting, een persoonlijke relatie, ervaringskennis dus en die is subjectief van aard.
Aan objectieve kennis geen gebrek. Er is nog nooit een tijd geweest waarin je zo eenvoudig aan alle gewenste informatie kunt komen, waarmee we al het tastbare proberen te vangen.
Maar wat je bv. niet via het ‘World Wide Web‘ (www) te weten kunt komen, dat is de kennis van Gód, dat wil zeggen het persoonlijk ervaren van Zijn liefde en trouw, het gespitst zijn op Zijn daden, horen naar Zijn Woord, kortom zelf de Levende daadwerkelijk ontmoeten.

Afgelopen zondag, 15 juli zongen wij als afsluiting van de dienst in de Sionskerk, lied 689 uit de bundel van Johannes de Heer: ‘Wij hebben een machtige Heiland, die nimmer de zijnen vergeet. Laat ons van Zijn goedheid niet zwijgen, zorg toch dat ieder het weet’. Dat is per slot van rekening ook de boodschap van de kerk. De gemeente van Jezus Christus, die weet heeft van een liefdevolle God, die ons de mogelijkheid gegeven heeft om Hem van binnenuit te leren kennen. Zo’n gemeente heeft wel degelijk een boodschap voor de eigen samenleving. Als noodzakelijk tegengif in een eenzijdig op productie en consumptie gerichte maatschappij. Of komt de grootste bedreiging van de kerk misschien opnieuw van binnenuit?

(Gepubliceerd in De Kern, 20 juli 2018)

Een gemiste kans

Er was eens een prins, die door een boze fee in een vieze, stinkende,
sterk verwaarloosde straathond veranderd was. Afschuwelijk natuurlijk!
Zeker voor een prins, om van de ene op de andere dag slenterend door de straten, stelend aan de kost moest zien te komen. Met recht een hondenleven!
Maar, God zij dank, iedere vrijdagavond, wanneer de Sjabbath begon – de wekelijkse rustdag van de Joden, dan verdween de toverkracht en was hij voor één dag weer een prins. Hij keek daar de hele week naar uit, kun je begrijpen. Zonder die ene dag had hij het hondenbestaan nooit aangekund.


Met dit veelzeggende sprookje proberen Joodse leermeesters hun leerlingen het belang van de wekelijkse Sjabbath in te prenten. Eén dag in de week tijd voor jezelf, voor elkaar en vooral voor God. Een dag dus om de hele week verwachtingsvol naar uit te kijken.
Zo begin ik de preek (de wekelijkse uitleg bij het verhaal uit de Bijbel) van a.s. zondag in de Sionskerk.

Echt genieten is een gave, jawel. Het is niets moeten en vooral veel mogen. De wekelijkse rustdag is, als het goed is, een afspiegeling daarvan.
Een dag waarop het volk zijn bevrijding vierde, vrij van de slavernij.
En een dag waarop de 1e christenen, in navolging van hen, hun bevrijding vierden.

Wanneer wij onszelf en elkaar dat niet meer gunnen, één dag in de week, echt loskomen van wat ons door de week zoals bezighoudt, dan is dat een gemiste kans, de kans van je leven wellicht. God verhoede het!

In verband met de verbouwing (volg deze link voor meer informatie) gaan we via een alternatieve route naar binnen zondag. Welkom!

Kijk onder kerkdiensten voor de liturgie.

Pinksteren – Open Kerk

Anna zat voor het slapen gaan met haar moeder op de rand van het bed. Ze vertelt wat er die dag gebeurd is op school en dat de juf vertelde dat God er altijd was. Dat vraagt Anna zich af. Hoe kan dat nu? “Is Hij dan ook hier, nu op mijn kamer?”. Dat vindt haar moeder een lastige vraag.
“Eh, dat geloof ik wel ja”. ‘Maar ik kan Hem niet zien, hoe weet ik dan dat het zo is?”. Moeder denkt even na en zegt dan: “Kom, we doen een spelletje. Laten we het aanrakertje noemen. Raak eerst mijn armen maar eens aan”. Anna doet het?
“En dan nu mijn kin, dan mijn schouders, daarna mijn hoofd en dan nog mijn hart”.
Anna legt haar kleine handje op de borst van haar moeder. En tenslotte zegt ze: “Nu moet je mijn liefde proberen aan te raken”. Anna aarzelt en dan raakt ze opnieuw de armen en de borst van haar moeder aan. “Maar dat heb je net toch ook al gedaan?”. “Ja maar”, zucht Anna, “Hoe moet ik de liefde aanraken? Die is er toch gewoon?”. Moeder glimlacht. “Goed zo, ik denk dat het ook zo is met God”.

‘Vindplaatsen van hoop’ worden ze wel genoemd. Nieuwe initiatieven op de rand van en soms ver buiten de kerk. In al hun verscheidenheid en diversiteit laten ze iets zien van de veerkracht van het geloof. En van de vindingrijkheid van gelovigen, waarmee zij onbedoeld soms de basis legden voor nieuwe vormen van kerk zijn daarna. Wij constateren dat ook. Ikzelf doe dat al jaren. Tegen alle onderzoeksrapporten in. Ondanks een teruglopend kerkbezoek, ook bij ons, zien wij een groeiend verlangen, een behoefte aan spiritualiteit, nieuwe bezieling, gedrevenheid van binnenuit. Daar kan geen kerkelijke regelgeving tegenop.

Eigenlijk weet niemand wat er precies gebeurde, daar in die bovenzaal in Jeruzalem, vijftig dagen na Pasen. Toen Jezus zich, drie dagen na zijn dood aan het kruis, weer aan zijn leerlingen had laten zien. Maar de gevolgen waren wel zichtbaar en hoorbaar voor iedereen. In het Bijbelboek ‘Handelingen van de apostelen’ wordt er over verteld.
De omstanders hoorden een geluid ‘alsof er een hevige wind opstak’ en ze zagen iets ‘dat leek op vlammetjes’, die zich over de hoofden van de gelovigen verspreiden.

Het woord Pinksteren is trouwens afgeleid van het Griekse woord ‘pentakosta’, dat vijftig betekent. Vijftig dagen na Pasen dus blijken de leerlingen van Jezus in beweging gezet te worden. Door God, door Jezus misschien?

Toen een tijdje geleden in een interview aan de nieuwe minister van Financiën Wopke Hoekstra werd gevraagd of hij in God geloofde, antwoordde hij: “Ik hoop het”. Is geloven veel meer dan dat?

Nee, eigenlijk weet niemand precies wat er gebeurde toen, zo’n 2000 jaar terug op de 1e Pinksterdag. Maar het veranderde schuchtere geloofsleerlingen wel in vrijmoedige apostelen (d.i. ‘gezondenen’). Waardoor het werk van God, dat eerder door Jezus was ingezet, werd doorgezet in de ‘Handelingen’ dus van de apostelen.

Pinksteren is nog altijd het feest van de Geest. De Geest van God, die inspiratie geeft aan mensen, die van goede wille zijn, in navolging van Jezus. Mannen en vrouwen, jongeren en ouderen, die handen en voeten willen geven aan de liefde van God. Dat is waarop ik hoop!

Evenals voorgaande jaren is de Sionskerk open tijdens de Skoattermerke op de 2e Pinksterdag. Open voor bezichtiging, voor stilte en voor bezinning. Of om gewoon te genieten van de creatieve uitingen van geloof en van hoop, gemaakt door de leden van de werkgroep Geloof en Creativiteit van onze gemeente.

De kerk als plek om op adem te komen, dat willen wij zijn. Een vindplaats van hoop te midden van de hectiek van het leven en tijdens de Pinkstermarkt. Laat je dan ook verrassen door de muziek op het orgel of door de mooie beelden op de beamer, ieder heel uur. Er zijn gastvrouwen en gastheren aanwezig om vragen te beantwoorden en om u of om jou te verwelkomen.

(Gepubliceerd in het Skoatter Doarpsnijs van mei 2018)

Tussen Hemelvaart en Pinksteren

‘Het eeuwige leven is dat zij U kennen, de enige ware God’, zegt Jezus in Johannes 17.
Waardoor al het andere heel wat betrekkelijker wordt.
We hebben het er over, zondagmorgen 13 mei in de Sionskerk. De zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren, die in de traditie van de kerk ook wel wezenzondag wordt genoemd. Naar aanleiding van Jezus’ belofte aan zijn leerlingen, dat Hij hen niet verweesd zal achterlaten.
Misschien dat wij ons wat drukker zouden moeten maken om dat wat eeuwigheidswaarde heeft en wat minder om wat tijdelijk zijn. Misschien dat een deel van onze zorgen en beslommeringen dan ook wat minder zouden worden.
De samenzang wordt deze morgen begeleid door het koraalorkest Hymne uit Sneek. Voor alvast een inkijkje in deze dienst volg deze link.

Krimp zonder kramp

Of het nou gaat om kranten en tijdschriften of om de kerk, beide hebben met teruglopende ledenaantallen te maken. Wat zij in zo’n geval dan vooral niet moeten doen, aldus marketingdeskundigen, is in een kramp schieten. Of om te gaan twijfelen aan zichzelf, want dan gaat de krimp nog sneller.

De wervingskracht van een aan zichzelf twijfelend, onzeker persoon of instituut wordt immers nog kleiner en leidt nog verder af van wat je de core business, de oorspronkelijke opdracht, de belangrijkste roeping van bijvoorbeeld de kerk zou kunnen noemen, namelijk: de verkondiging van het koninkrijk van God. En dat is op zich al lastig genoeg.

Een positievere reactie op de krimpende kerk is dan ook, het teruggaan naar de kern.
Back to the Basics, aldus het laatste synoderapport van onze eigen Protestantse Kerk. Teruggaan naar de bron, terug naar waar het in de kerk vooral om moet gaan, het Rijk Gods. Dat is dé uitdaging voor een krimpende kerk. Anders gezegd: voor een kleiner wordende kerk wordt het speelveld alleen maar groter!

Nieuwsgierig geworden misschien? Welkom, zondagmorgen 22 april a.s. in de Sionskerk.
Kijk hier voor de orde van dienst

Seksueel misbruik

‘Seks is niets anders dan macht’, riep zij geëmotioneerd en diep verbitterd uit.
Ik raakte met haar in gesprek, een jonge vrouw nog, alweer een tijdje geleden. Ze was geen lid meer van de kerk. Ik was even stil. Geschrokken van haar reactie. Wat dáár niet allemaal achter zat.
‘Hoe bedoel je?’ probeerde ik heel voorzichtig. En toen kwamen de verhalen, van koning David tot Donald Trump en van Harvey Weinstein tot Tamar, die door Juda wordt verkracht.
En ook verhalen over verkrachtingen op de oorlogsvelden nu tot aan het seksueel misbruik door hulpverleners NB. Ja zelfs in de kerk komt het helaas voor.
En ze had gewoon gelijk, wat een ellende heeft seksualiteit niet allemaal voortgebracht.
Wat door de Schepper zelf als het meest verhevene, het meest intieme tussen twee geliefden, die niets voor elkaar te vrezen hebben, bedacht is, wordt maar al te vaak misbruikt om de ander de eigen wil op te leggen.
Of om de eigen innerlijke leegte en persoonlijke frustratie te verbloemen met iets wat voor liefde door moet gaan, maar het gewoon niet is.
‘De liefde zoekt zichzelf niet, zij is niet grof en niet zelfzuchtig’, zo lees ik in de Bijbel. Kom er eens om, in de praktijk.

De laatste jaren komen er steeds vaker berichten naar buiten over seksueel misbruik binnen de wereld van de showbizz, maar ook binnen de hulpverlening dus. Aangewakkerd door de hasjtag #Metoo op Twitter en andere sociale media die in oktober 2017 viraal (als een lopend vuurtje) ging. Wie #MeToo plaatst, geeft daarmee aan met seksuele intimidatie of aanranding te maken hebben gehad.

De schrik slaat je om het hart, bij het horen van al die verhalen. Dat het voorkomt, dat wisten we, maar dat het zó erg was. Overal waar van een afhankelijkheidsrelatie sprake is, daar ligt kennelijk seksueel misbruik op de loer. Laten we dat niet te licht opvatten. Het is gewoon verschrikkelijk! Want echte liefde zoekt zichzelf niet.
De ander is er niet om jou te plezieren, het werkt eerder andersom. Daarvan wil ik getuigen, ook binnen mijn werk, maar wel met het schaamrood op de kaken soms, met plaatsvervangende schaamte voor wat ook de kerk in het verleden en misschien nóg mensen aandoet of heeft gedaan.

Natuurlijk, tallozen proberen van Góds liefde te getuigen, met woord en daad. Door mensen een gevoel van geborgenheid te geven, ze daardoor innerlijk sterker en weerbaarder te maken. Niemand heeft namelijk het recht om over het lichaam van een ander te beschikken.
Je bent in wézen vrij, als mens! De Bijbel windt daar geen doekjes om, God staat eerder aan de kant van de slachtoffers, dan aan de kant van de daders. ’t Is maar dat je het weet!
Daarom is het goed als daders worden aangeklaagd en dat slachtoffers op onze hulp en op bescherming mogen rekenen, óók of beter voorál vanuit de kerk.
Omdat de enige macht die de kerk toekomt de macht van de liefde is. In alle bescheidenheid en eenvoud weliswaar, maar tóch. Met heilzame woorden en door middel van daden die voor zichzelf spreken. Daar wordt, als het goed is, niemand slechter van.

Op de website van onze gemeente: www.protestantsegemeenteheerenveen.nl vindt u meer informatie onder de zoekterm ‘grensoverschrijdend gedrag’. Ook kom je daar de namen en e-mailadressen tegen van de beide vertrouwenspersonen die namens ons zijn aangesteld.

(Gepubliceerd in 'De Kern' 13 april 2018)

Palmpasen

Wie de godsdienst alleen maar gebruikt (of misbruikt) om het eigen gelijk, het eigen belang veilig te stellen, die loopt het gevaar daarmee het belang van God over het hoofd te zien. Anders gezegd: er kan geen sprake zijn van echte vreugde zolang wij geen oog hebben voor het verdriet van anderen.
Er is geen blijdschap zonder lijden, geen vrede zonder pijn, geen vrijheid zonder strijd.
Zoals er uiteindelijk ook geen leven zonder dood zal zijn. En daarom ook geen Pasen zonder kruis.
Wie onverschillig en net iets te gemakkelijk voorbijgaat aan het één, zal op den duur ook steeds minder vreugde beleven aan het ander!

Wij vieren zondagmorgen Palmpasen in de Sionskerk. Een dag met twee gezichten. De feestelijke intocht van Jezus in Jeruzalem vormt tegelijkertijd de opmaat voor de zogenaamde Stille Week.
Vandaag roepen de mensen nog ‘Hosanna’ en morgen ‘Kruisigt Hem!’

Tijdens de dienst vertrekken de kinderen van de kindernevendienst per huifkar naar het Gemeenteplein, in het centrum van Heerenveen. Waar ze samen met andere kinderen Palmpasen vieren.

Wie alvast een inkijkje wil hebben in de dienst, hier vind je de liturgie.