Skip to content

Verbroken verbondenheid

Verbroken verbondenheid
kan het heel worden gemaakt
met je hart er naar kijken
een veelbelovend begin

Geschonken verbondenheid
tot in de ziel zijn geraakt
voorbij jezelf kunnen reiken
geeft aan het leven weer zin

Sterk

Kwetsbaar en broos maar toch
dansend kom je
de gebrokenheid te boven

Van binnen sterk
van buiten sterker nog

wie ondanks alles toch
zijn Schepper nog kan loven

Swinglevend

Swinglevend

Nog lang niet uitgeblust
Het vuur brandt nog
na zoveel jaar

Van tweeën één geworden
Voorgoed vergroeid geraakt
Komen nooit meer los
van elkaar

Er was helemaal niets

Er was helemaal niets in het begin
geen zon geen maan geen sterren
geen dood geen leven of iets daar tussenin
het wachten was nog op de première

Totdat een stem de duisternis verbrak
de eindeloze nacht werd opgeheven
het licht schiep ruimte voor de dag
en warmte voor ontluikend leven

Hoe veelbelovend dat gegeven was
blijkt nog miljoenen jaren later
als bloemen bloeien in het dorre gras
en vissen zwemmen in het water

Geen mensenhand kwam er nog aan te pas
zelf pas daarna geboren en getogen
als allerlaatste die de aard’ betrad
en vorm mocht geven zienderogen

De koster

Zijn werk is niet in uren uit te drukken
Zijn taak niet alledaags en is nooit af
Geen kerkdienst zou goed kunnen lukken
Zonder zijn nauwgezette werk vooraf

Gastvrij en altijd klaar staan voor een ander
Welwillend, want dat wordt van hem verwacht
Vraagbaak voor iedere medestander
Die elke zondag weer wordt opgewacht

Een toevlucht voor wie voorgaat en wie luistert
Zorgt voor een goed verloop van iedere dienst
Waardoor de aandacht niet zal zijn verduisterd
En er geen gezeur of klachten zijn nadien

Kortom, het kosterschap kent veel facetten
Veelzijdig werk of meer nog, ’t is een ambt
Moet meestal veel onzichtbaar werk verzetten
Ons past daarvoor alleen oprechte dank.

Tweezaam mens

Een wereld te ontdekken
Een mens om van te houden
Een leven lang
Twee levens lang

Een doel om te bereiken
Een droom om te vervullen
Een droom van een mens
Tweezaam mens

Een ideaal om te volbrengen
Een visioen om voor te leven
Een hoop om waar te maken
Er is een hoop te doen

Een mens door God gegeven
Een beeld dragend medemens
Mens zijn omwille van de ander
Want liefde duurt het langst

Samen-horen of gehoor-zamen

Niets is zo comfortabel als te kunnen spreken met gelijkgezinden. Anders wordt het wanneer jouw mening tegenstand oproept.
Wanneer je daarbij ook nog eens de verbeelding hebt namens God te spreken dan kan het pas echt link worden. Het voorval in Lucas 4 vanaf vers 14 is daar een voorbeeld van.
De snelle omslag in het verhaal is daarom even pijnlijk als begrijpelijk. Het geeft ook óns te denken, mij wel in elk geval.
Jezus die kort daarvoor nog de hemel in werd geprezen wordt kort daarna net zo gemakkelijk (bijna) de helling afgeduwd.
Was het het gezag, waarmee Hij sprak – was het de goddelijke pretentie die Hij had, waarmee Hij in één keer alle menselijke schijnheiligheid blootlegde?
Vaststaat wel, wat mij betreft, dat samen horen gehoorzamen moet worden. Anders heb je niet goed gehoord.

We hebben het er over zondagmorgen 27 januari a.s. in de Sionskerk.
Alvast benieuwd naar de liturgie, kijk dan hier.

Gebed voor de eenheid

‘Dat wy de romte biede, de geast fan goederbêst. Dat dan ús leave ierde, it faaie liif noch rêdt’.
Zo wordt op indringende wijze het slotlied van Huub Oosterhuis in de bundel Tussentijds) door Eppie Dam vertaald. ‘Dat in ons wordt herschapen, de Geest die overleeft. Dat onze lieve aarde nog kans op redding heeft’. (Lied 217 in deze aanvulling op het vorige liedboek).

Onze kerkelijke wereld bevindt zich in een overgangsfase, tenminste in ons eigen land. Veel van de van oudsher gevestigde kerken verliezen leden en daarmee aan invloed.
Daarentegen blijken zowel migrantenkerken als sommige evangelische groeperingen tegen de klippen op te groeien. Ook de oecumenische beweging ziet zich geconfronteerd met vergrijzing aan de ene kant. Maar daar staat weer tegenover dat op verschillende plekken in ons land de kerk opnieuw lijkt te worden uitgevonden.

Oecumene, dat is de gehele kerk voor de gehele wereld.
‘Waar het Woord verkondigd wordt, het heil gevierd. Daar waar de gemeenschap geoefend wordt en de dienst aan God gestalte krijgt, daar klopt het hart van de kerk’.
Aldus prof. G.D.J. Dingemans in zijn boek: Een huis om in te wonen (Boekencentrum, 1987).
Dat er verschillen zijn is logisch. Mensen verschillen nou eenmaal van elkaar in inzicht en in karakter, in afkomst en in geaardheid. Dat is een gegeven of beter: dat wórdt ons gegeven.
We hebben elkaar daarom te aanvaarden als een geschenk van God, we zijn elkaars tegenover

Wij bevinden ons in de jaarlijkse week van gebed voor de eenheid, die dit jaar van 20 tot 27 janauri wordt gehouden. Met deze keer als thema: recht voor ogen. Omdat het God uiteindelijk om die ene wereld gaat. De begeleidende brochure bij deze gebedsweek opent met een gedicht of eigenlijk meer een geloofsbelijdenis, uit Indonesië.

Ik geloof in God, die liefde is en die de aarde heeft toevertrouwd aan alle mensen.
Ik geloof in Jezus Christus, die gekomen is om heel te maken
en om ons te bevrijden van alle onderdrukking.
Ik geloof in de Geest van God, die werkt in en door allen, die zich toekeren naar de waarheid.
Ik geloof in de belofte van God, dat Hij uiteindelijk zal vernietigen
de macht van de zonde in ons allen.
En dat Hij op zal richten het rijk van gerechtigheid en vrede
voor de hele mensheid.

Kortom, we hebben elkaar nodig. Als gelovigen, komende uit verschillende tradities en als mens, door dezelfde God geschapen.

Soms wordt de oecumenische beweging wel eens met een pelgrimstocht vergeleken.
Zoals die beide mannen, twee dolende leerlingen van Jezus op weg naar Emmaüs (Lucas 24).
Die op hun zoektocht, buiten de muren van de kerk, onverwacht de Levende ontmoeten.
Sta er maar open voor, ook in het nieuwe jaar. Met een open hart en open ogen.
Wij hopen en bidden, dat ook na deze week van gebed, onze zoektocht naar de A(a)nder, al dan niet met een hoofdletter geschreven, opnieuw vrucht mag dragen. Samen hoopgevend present zijn in de samenleving. Dat is wat ons te doen staat in het nieuwe jaar.

Pastor B. van Brug

Gepubliceerd in De Kern, 25 januari 2019

Een volk dat leeft bouwt aan zijn toekomst

Het gaat berg op en berg af in het Matteüs evangelie, het 1e boek van het Nieuwe Testament, het tweede hoofddeel van de Bijbel. Met aan het begin, vanaf hoofdstuk 5, de zogenaamde bergrede waar Jezus de spelregels aan zijn leerlingen uitlegt. En aan het eind - opnieuw vanaf de berg - in hoofdstuk 28 worden diezelfde leerlingen erop uit gestuurd de wereld in. Dat is dan ook een terugkerend thema in de Bijbel. Zoals dat Mozes ooit - tijdens de Exodus, de uittocht uit Egypte van het Joodse volk - overkwam op de berg Sinai in de woestijn.
De berg is kennelijk de plek – in de beleving van de Bijbelschrijvers – waar je Gód kunt vinden, waar je iets van God te zíen kunt krijgen. Of iets van Hem te hóren krijgt op zijn minst.

Het zijn turbulente tijden waarin wij ons bevinden. Voor sommigen een teken dat het einde nadert. De wereld loopt op zijn eind, hoor ik sommigen zeggen.
Anderen zijn bang dat het de eerste voortekenen zijn van een nieuwe wereldoorlog. Vaststaat wel dat de wereld op drift lijkt te zijn geraakt.
Dat alles en iedereen op zoek is naar een nieuwe identiteit, die we kennelijk zijn kwijtgeraakt.
Angstbeelden over en weer versterken het vijandsdenken tussen West en Oost. Fundamentalisten en extremisten aan beide zijden bevestigen dat beeld. Door steeds weer nieuwe dreigementen te uiten en aanslagen te plegen die 1000en weerloze slachtoffers eisen.

Geen wonder dat dit wat met een mens doet en dat dit een grote invloed heeft op ons wereldbeeld en op ons vertrouwen in de toekomst. Een invloed die ook onder ons te merken is, tot ín de kerk. Ook daar hou ik de mensen regelmatig een spiegel voor. Geloven wij nog, gelooft u, geloof jij nog dat het anders kan in de wereld, dat mensen anders met elkaar om kunnen gaan? Dat je problemen niet alleen moet benoemen maar dat je er ook wat aan kunt doen?
Dat mensen meer dan ooit moeten leren samen te werken. Om zaken die niet deugen, klein of groot, zo mogelijk samen op te lossen. Is dat het ook waar wij voor gaan?

‘Een volk dat leeft bouwt aan zijn toekomst’, staat er op het monument op de afsluitdijk.
Een kunstmatige verbinding tussen Friesland en Noord Holland, die bijna 85 jaar geleden werd voltooid: 15 miljoen m3 klei – 27 miljoen m3 zand waren daarvoor nodig, maar bovenal gigantisch veel menskracht om in amper vier jaar tijd een meesterwerk van formaat te leveren – zeker voor die tijd.
Maar ze pakten het werk voortvarend aan, zo staat in een nieuwsbericht uit die tijd te lezen.
Wanneer een volk, een samenleving, een kerk niet meer in zichzelf gelooft. Geen geloof, dat is vertrouwen meer in zijn eigen toekomst heeft, dan hou je alleen maar pessimisten over, meelopers die exact kunnen aangeven wat er allemaal mis is, wat er níet deugt vooral. Zonder zelf de geringste moeite te doen om daar iets aan te veranderen.

Er ligt weer een heel nieuw jaar voor ons.
Ook als kerk hebben wij het nog aangedurfd om te verbouwen. Hoewel een gestage terugloop van het aantal actieve leden ook onze gemeenschap niet voorbij gaat.
Maar, met een knipoog naar het monument op de Afsluitdijk kun je ook daarover zeggen:
‘Een kerk die leeft bouwt aan zijn toekomst’, want zo is het wel.
Zonder geloof vaart niemand wel.

Ik roep een ieder dan ook op om zich voor een betere samenleving in zetten. In het klein, de eigen buurt of wijk en in het groot. Om werk te maken van de hoop, van je geloof en van de liefde bovenal. Veel heil en zegen daarbij toegewenst.

Pastor Bouke van Brug
Protestantse wijkgemeente Heerenveen-Zuid
vanbrug@upcmail.nl


(Gepubliceerd in het Skoatter Doarpsnijs van januari 2019)

Er valt wat te beleven tussen votum en zegen (2)

De Schriften blijven gesloten, wanneer we niet aangeraakt worden door de Geest’, schreef collega Bloemendaal in zijn bijdrage voor deze rubriek in de vorige Kern.
Daarom bidden wij steevast aan het begin van de Dienst van het Woord om de verlichting van de Heilige Geest, voordat de Bijbel opengaat.
Voor menige kerkganger is dat de belangrijkste reden om naar de kerk te gaan op zondag.
Een voorganger werd vaak een dienaar des Woords genoemd. Dat gebeurt nog wel trouwens. Verbi Divini Minister (VDM) in het Latijn. Vooral na de Reformatie werd hier alle nadruk op gelegd, op de uitleg van het Woord. Daar was (of is?) de studie theologie vooral op gericht.

Soms wordt dit onderdeel van de eredienst vooraf gegaan door een groet, zoals: ‘De HEER zal bij u zijn’, door de voorganger, waarop de gemeente antwoordt met: ‘De HEER zal u bewaren’. Da’s mooi, om elkaar als voorganger en gemeente op die manier te begroeten.
Om in alle openheid samen te luisteren naar Gods stem, met de gemeenschappelijke intentie om daar ook samen antwoord op te geven.
Wat de doorgaande (evangelie) lezing betreft volgen wij in onze kring in de regel het zg. oecumenisch leesrooster. Ook de kindernevendienst methode ‘Kind op Zondag’ sluit zich hier doorgaans bij aan. Voor een eventuele tweede Bijbellezing, bv. uit het 1e Testament of uit één van de brieven maakt de voorganger in ons geval meestal zijn eigen keuzes.

Het daadwerkelijke lezen van de Schrift of het vóórlezen, dat is beter, omdat de Bijbel in wezen geen lees- maar een vóórleesboek is. Oude verhalen moeten tot klinken komen.
Wie leest, leze dus goed. Dat vraagt om een gedegen voorbereiding. Bij ons gebeurt dat door een zogenaamde lector. Zoals dat eerder ook al in Joodse eredienst gebeurde.
Zelf probeer ik bij de keuze van de lezingen zo veel mogelijk Schrift met Schrift te vergelijken. Een beproefde methode om de Bijbel uit te leggen. Immers zonder het 1e Testament (ook wel Oude Testament genoemd, om het onderscheid aan te geven met het Nieuwe), maar zonder dat komt het 2e Testament in de lucht te hangen. En zonder het 2e Testament (of Nieuwe dus) gaan wij voorbij aan het verhaal van de Levende, aan wie wij ons bestaan te danken hebben als Kerk.
Een (in) spannende bezigheid. Vooral de uitleg die op de lezingen volgt. De preek of de overdenking of de verkondiging, zoals ik het meestal noem. Omdat het naar mijn idee vooral gaat om het verkondigen van het goede nieuws en het appèl dat daarvan uit mag gaan.
Of dat bij ons altijd wel het geval is?

“Wat is volgens jullie nou een goede preek?”, vroeg de dominee eens aan zijn catechisanten.
‘Een korte’ antwoordde de één lachend, ‘die iedereen begrijpt’ vulde een ander aan.
‘Het moet vooral over de Bijbel gaan’ volgens een derde, ‘nee vooral over het leven nu’ verbeterde de volgende hem. ‘In een preek moet iets nieuws zitten, iets wat ik nog niet wist’ aldus de slimste van het stel, waarop een ander meende, dat ‘een preek vooral over Jezus moest gaan’.
Toen iedereen het zaaltje verlaten had en de vermoeide predikant een beetje verslagen achter liet, klopte er nog meisje bij hem aan en zei: “Ik heb zo pas niks gezegd dominee, maar ik wil nog even zeggen dat u zondag een mooie preek had”. “O, wat vond je er dan zo mooi aan?”.
“Nou het sprak mij gewoon erg aan. Het was net of het over mijzelf ging. Toen u de Bijbel uitlegde, was het net of ik God tegen mij hoorde praten.
En eh… daar gaat het toch uiteindelijk om, hè dominee?”

Pastor Bouke van Brug


(Dit is mijn 2e artikel in een serie van vier met bovengenoemde titel)

Zondag Voleinding Sionskerk

Die mij eertijds geschapen heeft en veilig in het leven bracht
zal mij, heb ik mijn dag doorleefd, ook wel geleiden door de nacht.


Met het noemen van de namen van hen die ons zijn voorgegaan het afgelopen jaar erkennen wij dat zij niet vergeten zijn. En niet vergeten zullen worden, door God.
Daarom blijft de herinnering aan hen ook voortleven in ons midden.

Ieder jaar weer een bijzonder, indrukwekkend moment in onze kring. Traditiegetrouw, op de laatste zondag van het kerkelijk jaar.
Een dag die, behalve zondag Voleinding, ook wel Christus Koning wordt genoemd. Dat zegt genoeg.

Dit jaar werkt het klassieke duo Puur (harp en fluit) mee aan de dienst in de Sionskerk. We kijken er naar uit.
Volg deze link wanneer je benieuwd bent naar de liturgie.

Kerk, School en Gezinsdienst 18 november Sionskerk

Kerk, school en gezinsdienst (KSG) zondag 18 november 2018 om 9.30 uur in de Sionskerk - samen met de christelijke basisschool Spring – thema: helden.
Voorganger: pastor Bouke van Brug – organist: Hendrik Oosterhoff – koster: Bertus Kalteren - beamer: Henk Jager – ouderling van dienst: Tjits Rinsma

Orgelspel vooraf
Samen zingen: LB 218:1 t/m 5 (Dank U voor deze nieuwe morgen)

Welkom en mededelingen van de kerkenraad (Dorette, namens de school)
Samen zingen LB 8B (we gaan hierbij staan) - Zie de zon, zie de maan

We worden stil voor God…
Begroeting

(Hierna gaan wij weer zitten)

Samen zingen: LB 288 (Goede morgen allemaal)

♫ ’t Is moeilijk bescheiden te blijven ♫

Het thema van deze dienst is ‘helden’.
Wat is eigenlijk een held? (gesprekje)

‘Wie is de grootste superheld?’

Gebed

Het verhaal van Mozes
(tot aan 1 minuut 35)

Lezen en vertellen n.a.v. Exodus 2:11-15

Het verhaal van Mozes
(vanaf 1 minuut 35 tot 2 minuut 45)

Groep 7 / 8 ‘Go down Mozes’

Mozes en Aäron bij de Farao n.a.v. Exodus 5:1 en 2 (vertellen en uitspelen - groep 3 / 4)
Zingen: Hoe kwam Mozes door de Rode Zee (door de kleuters)


Het verhaal van Mozes
(vanaf 2 minuut 45 tot einde)

Samen zingen LB 806:1, 2 en 3 (Zomaar te gaan met een stok in je hand)

Korte uitleg en gesprek

Zingen/spelen groep 5 / 6 - wees niet laf

Dankgebed (Dorette Smits samen met één van de ouders en één van de kinderen)

Collecte voor: diaconie (1), kerk (2) en voor het onderhoud van de gebouwen (uitgang)

Zingen: Evang. liedb. 270:1 (Ga nu heen in vrede)

Zegen

* Zingen: Evang. liedb. 270:2