Skip to content

Een volk dat leeft bouwt aan zijn toekomst

Het gaat berg op en berg af in het Matteüs evangelie, het 1e boek van het Nieuwe Testament, het tweede hoofddeel van de Bijbel. Met aan het begin, vanaf hoofdstuk 5, de zogenaamde bergrede waar Jezus de spelregels aan zijn leerlingen uitlegt. En aan het eind - opnieuw vanaf de berg - in hoofdstuk 28 worden diezelfde leerlingen erop uit gestuurd de wereld in. Dat is dan ook een terugkerend thema in de Bijbel. Zoals dat Mozes ooit - tijdens de Exodus, de uittocht uit Egypte van het Joodse volk - overkwam op de berg Sinai in de woestijn.
De berg is kennelijk de plek – in de beleving van de Bijbelschrijvers – waar je Gód kunt vinden, waar je iets van God te zíen kunt krijgen. Of iets van Hem te hóren krijgt op zijn minst.

Het zijn turbulente tijden waarin wij ons bevinden. Voor sommigen een teken dat het einde nadert. De wereld loopt op zijn eind, hoor ik sommigen zeggen.
Anderen zijn bang dat het de eerste voortekenen zijn van een nieuwe wereldoorlog. Vaststaat wel dat de wereld op drift lijkt te zijn geraakt.
Dat alles en iedereen op zoek is naar een nieuwe identiteit, die we kennelijk zijn kwijtgeraakt.
Angstbeelden over en weer versterken het vijandsdenken tussen West en Oost. Fundamentalisten en extremisten aan beide zijden bevestigen dat beeld. Door steeds weer nieuwe dreigementen te uiten en aanslagen te plegen die 1000en weerloze slachtoffers eisen.

Geen wonder dat dit wat met een mens doet en dat dit een grote invloed heeft op ons wereldbeeld en op ons vertrouwen in de toekomst. Een invloed die ook onder ons te merken is, tot ín de kerk. Ook daar hou ik de mensen regelmatig een spiegel voor. Geloven wij nog, gelooft u, geloof jij nog dat het anders kan in de wereld, dat mensen anders met elkaar om kunnen gaan? Dat je problemen niet alleen moet benoemen maar dat je er ook wat aan kunt doen?
Dat mensen meer dan ooit moeten leren samen te werken. Om zaken die niet deugen, klein of groot, zo mogelijk samen op te lossen. Is dat het ook waar wij voor gaan?

‘Een volk dat leeft bouwt aan zijn toekomst’, staat er op het monument op de afsluitdijk.
Een kunstmatige verbinding tussen Friesland en Noord Holland, die bijna 85 jaar geleden werd voltooid: 15 miljoen m3 klei – 27 miljoen m3 zand waren daarvoor nodig, maar bovenal gigantisch veel menskracht om in amper vier jaar tijd een meesterwerk van formaat te leveren – zeker voor die tijd.
Maar ze pakten het werk voortvarend aan, zo staat in een nieuwsbericht uit die tijd te lezen.
Wanneer een volk, een samenleving, een kerk niet meer in zichzelf gelooft. Geen geloof, dat is vertrouwen meer in zijn eigen toekomst heeft, dan hou je alleen maar pessimisten over, meelopers die exact kunnen aangeven wat er allemaal mis is, wat er níet deugt vooral. Zonder zelf de geringste moeite te doen om daar iets aan te veranderen.

Er ligt weer een heel nieuw jaar voor ons.
Ook als kerk hebben wij het nog aangedurfd om te verbouwen. Hoewel een gestage terugloop van het aantal actieve leden ook onze gemeenschap niet voorbij gaat.
Maar, met een knipoog naar het monument op de Afsluitdijk kun je ook daarover zeggen:
‘Een kerk die leeft bouwt aan zijn toekomst’, want zo is het wel.
Zonder geloof vaart niemand wel.

Ik roep een ieder dan ook op om zich voor een betere samenleving in zetten. In het klein, de eigen buurt of wijk en in het groot. Om werk te maken van de hoop, van je geloof en van de liefde bovenal. Veel heil en zegen daarbij toegewenst.

Pastor Bouke van Brug
Protestantse wijkgemeente Heerenveen-Zuid
vanbrug@upcmail.nl


(Gepubliceerd in het Skoatter Doarpsnijs van januari 2019)

Trackbacks

Geen Trackbacks

Reacties

Geeft reacties weer als Lineair | Samengevoegd

Geen reacties

De auteur staat geen reacties toe op dit artikel